LOPEZ-MUGARTZA, JK (2004, 249-250 or.) Antzeko
argudio bat erabil daiteke beste mito bat azaltzeko, lamiena. Leroyren
oharretatik ondorioztatzen da ingeniariak irmoki sinesten zuela 1719an
Pirinioen barren-barrenean aurkitu ziren bi haurren antzeko kasuen
aurrean zegoela. Basoko animalien artean haziak ziren, eta lau hankatan
bakarrik ibiltzen ziren: "L'on trouva en 1719 deux autres Sauvages dans
les Pyrenées, qui couroient par les montagnes à la maniére des
quadrupèdes" (Rousseau 1755).
Beste batean, berak diseinatutako Port d 'Athas urmaeleko lanak zuzentzen ari zelarik, Baretous ibarreko Arette eta Aspe ibarreko Lées-Athas eta Osse herrien artean dagoen Forêt d'Issauxeko oihanean aurkitu zuten basoko neskato baten benetako istorioaren berri izan zuen. Hogeita hamar urte ziren, gutxi gorabehera, Issauxeko oihanean aurkitu zutela leku basa eta sarri haietan bizi zen neska gazte bat, oraindik umea zelarik galdu zela zirudiena. Esaten zenez, basoan jolasean ari zirela elurrak harrapatu zituen neskato talde batekoa zen. Neska haiek bakar-bakarrik eta izuak harturik aire zabalean igaro behar izan zuten gaua. Biharamunean, haietako bat falta zen, eta haren bila luzaroan aritu baziren ere, alferrikakoak izan ziren ahalegin guztiak, eta hura gabe itzuli behar izan zuten herrira:
“La Forêt d'Issaux étoit si
considérable et si fournie avant qu'il y fut question de l'exploiter qu'il y a
plus de 30 ans qu'on y prit une fille sauvage, d'environ 16 à 17 ans; elle
habitoit, depuis 7 à 8 ans, ces bois; elle avoit été laissée par une troupe
d'autres filles qui y furent surprises par la neige, et obligées d'y passer la
nuit; le lendemain, elles cherchèrent leur camarade, la cherchèrent
inutilement, et l'abandonnèrent.” (Leroy 1758, ap. Lopez-Mugartza 2004).
Handik urte batzuetara artzain batzuek neskatoa aurkitu zuten.
Hitza galdua zuen, eta ez zuen belarra baizik jan nahi. Maule hiriko ospitalean sartu zuten, non goibeltasunak eta galdutako askatasunaren
oroitzapenak lamia gaztearen bihotza inbaditu baitzuten betiko:
“Cette fille,
arrêtée ensuite par des Pasteurs, ne se ressouvenoit de rien, avoit perdu
l'usage de la parole et ne se vouloit manger que des herbages; elle fut
conduite à l'Hôpital de la ville de Moléon où elle a vécu longtemps dévorée de
chagrin, regrettant toujours sa liberté, ne parlant jamais et restant presque
immobile toute la journée, la tête appuyée sur les deux mains elle étoit d'une
taille ordinaire et avoit quelque chose de dur dans sa physionomie.” (ibid.).
